Qué é o que non deixaría polo teu amor,

se ata o meu pasado enteiro e o meu futuro incerto cho din.

 Deixariao todo, menos a ti.

Recordo o día en que me quixeches, non houbo sol nin lúa.

Os meus ollos non se perderon xa nos teus, pois eles descansaron en ti.

Cando me quixeches desprometeronse as promesas

 e non houbo que inventar lugares para que os bikos medraran.

Tan eterno como efímero foi sentirte meu,

que aínda palpita no meu sangue a tua lei e nas miñas mans vai a liña da tua vida, xa perdida

 Perdida para este corazón, que de tanto correr pra chegar a ti,

quedou latindo no asfalto do teu silencio.

Tan só o día que me queiras, a primavera enganará a un veran, a noite faráse tarde moi cedo..

Tanto que enfermarán de outono os invernos…

e mentres espero ese día, sigo buscándote...

ata o día que volvas quererme

PD:xa non queda ninguen q se poda dar por aludido, ao contrario, sopoño q era xq inda tiña algo gardado,e tan só con esto logreino kitar fora!!non era unha espiña, tp teño espiñas, creo q estou ben.Non é x aparentar forte, é xq é o q sinto!!Tal vez houbo unha araceli antes e dspos do 24JN, ao mellor isto kedaba pendente dende ese dia..Non me vou analizar aqui,pero só direi q esto é unha fronteira, q espero q mu cedo quede atrás e punto!Agardo tamén non volverme ilusionar xq nn o merezo(pero digo para ben eh!jeje!ilusionarse para min é malo, mu malo)!!Agora quédame trankilidade e gozar do verán..